İşte öyle bir özlemek

İnsan özlediği için ağlar mı? Ağlamak ister mi? Açık açık söyleyemediği bir şekilde özler mi? Söylerse anlaşılmaz, kafada "Gerizekalı mı bu kız?" sorusu bırakır diye korkar mi? Daha yakın oldukları halde eski hallerini hep düşünür mü? Ya yüz yüze uzanıp sesli hayal kurmalarını? Aralarındaki en büyük engeli kabullenip normalmış gibi devam etmeye çalıştığı halde bunun altında ezilir mi? Ya insan özlediği halde yakınında olsa bile söyleyemez mi? "Onu bu kadar fazla düşünmemeliyim" diye kendini kemirirken hep onu düşünür mü? Uzun aradan sonra yeni zaaf edinmek felaketmiş gibi algılanır mı? Sevdiğinin yanında çocuk olmaktan çekinir mi? Birine bağlandığı anlaşılır diye hiç birşey yokmuş gibi davranır mı? İlk kez kıskandığını belli etmekten ölüm gibi korkar mı? Yanında hep o varmış, her yaptığını izliyormuş gibi bi hise kapılır mı? Gözlerini kapattığı halde aklına ilk onun gözleri gelir mi? Kısıtlamamaya karat verdiği halde kalbinin en derinliklerine hapsetmek ister mi? Bütün bunları düşünüp üstüne de özlerken tutamadığı gözyaşlarına nefret eder mi?

İşte öyle bir özlemek...